Правозащитники отозвали из Страсбурга свои жалобы

Европейский Суд по Правам Человека (ЕСПЧ) на днях опубликовал решения о снятии с рассмотрения двух жалоб, поданных против Азербайджана местными неправительственными организациями ввиду достижения мирового соглашения с правительством.

Первое из них (No. 23551/08) является наглядной иллюстрацией неторопливости страсбургской Фемиды. Жалоба была подана в ЕСПЧ 11 лет назад, в апреле 2008 г. неправительственной организацией (НПО) «Лига Защиты Трудовых Прав Граждан». Лишь через 7 лет, в ноябре 2015 г., дело было коммуницировано, а до рассмотрения дошло еще через 4 года.

Речь шла об отказе Бакинской Городской Исполнительной Власти санкционировать запланированное Лигой в мае 2007 года публичное собрание в защиту свободы слова и декриминализации диффамации. Лига подчинилась, но подала в суд. Суды, в свою очередь, отказались принять иск и рассмотреть его по существу. В Страсбург ушла жалоба на нарушение статей 6 (право на справедливый суд) и 11 (свобода собраний и объединений) Европейской Конвенции по правам человека.

Интересным было то, что запрет на собрания не был поголовным, и некоторым НПО удавалось получить разрешение на митинг.

В ноябре 2015 г. дело дошло до этапа коммуникации, и стороны обменялись своими аргументами. На этом же этапе, как известно, возможно и примирение сторон (мировое соглашение), что произошло и в данном случае.

Представитель заявителя счел, что изменения, внесенное в закон «О свободе собраний» в мае 2008 г., решили проблему, которая вела к нарушению права Лиги на свободу собраний, и предложил отозвать жалобу в обмен на признание властями, что на момент запрета собрания в 2007 г. положения этого закона не обеспечивали возможности проведения мирного собрания. Правительство, в свою очередь, признало, что в 2007 г. национальное законодательство не соответствовало обязательствам страны по статье 11 Конвенции. На том и порешили.

Второе дело появилось позже, из объединения двух жалоб (№№ 74309/14 и 74598/14): Мирвари Гахраманлы  и Комитета защиты прав нефтяников против Азербайджана. Это было время, когда Совет Европы озаботился давлением на правозащитные организации, и потому рассмотрение его заняло меньше времени — «всего» 5 лет.

Причиной жалоб послужил арест банковских счетов Комитета и его руководителя Мирвари Гахраманлы. Это произошло 8 июля 2014 г. в рамках уголовного дела, возбужденного несколько ранее и затронувшего десятки НПО, на тот момент получавших западные гранты. Власти, как известно, предполагали, что эти НПО уклонялись от налогообложения.

О результатах рассмотрения этого масштабного дела общественности так и не сообщили. Известно лишь, что до суда были доведены лишь несколько дел, и что позднее многие счета были без особого шума «разморожены».

Так было и с Комитетом, где речь шла о проекте в области прозрачности в добывающей промышленности, который финансировался Европейским Фондом Содействия Демократии. Отстоять в национальных судах свои интересы Комитету не удалось. И в результате, в ЕСПЧ была направлена жалоба не только по статье 11, но и по ст. 18 (пределы использования ограничений) Конвенции и ст. 1 Протокола  №1 к ЕКПЧ (право собственности).

В декабре прошлого года заявители сообщили в Страсбург, что хотят отозвать свои жалобы, так как вызвавшая их проблема ареста счетов решена. В результате, жалобы исключили из списка на рассмотрение.

Следует отметить, что мировые соглашения по жалобам против Азербайджана в ЕСПЧ в последние годы стали заметно более частыми. Наряду с этим, нередки и немотивированное прекращение переписки заявителей с Евросудом, что справедливо расценивается ЕСПЧ как «нежелание продолжать свою жалобу». Судя по отсутствию заявлений о давлении на заявителей, в этих случаях также достигается какой-то компромисс, но уже в обход Страсбурга. В прошлом году по этим двум причинам Евросудом были сняты с рассмотрения 17 дел из 29 (почти 59%), в текущем — 10 из 25 (40%).

Таким образом, в половине жалоб в ЕСПЧ правительство, то есть исполнительные власти, находит желание и возможности договориться с теми согражданами, права которых были ущемлены. Это можно и нужно рассматривать как победу обеих сторон. Но возникает закономерный вопрос: почему этого здравого смысла лишены те, кому положено иметь его по должности, то есть судьи национальных судов, выносящие несправедливые решения? Остается лишь надеяться, что анонсированная Президентом судебно-правовая реформа приблизит наши суды к европейским стандартам, и наши проблемы можно будет решать на месте, без помощи Евросуда.

Эльдар Зейналов

Дата публикации: Апрель 23, 2019

http://m.zerkalo.az/pravozashhitniki-otozvali-iz-strasburga-svoi-zhaloby/

Στον Καύκασο, οι κουήρ άνθρωποι είναι αναγκασμένοι να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους

Επαρχιακές κοινότητες στον Καύκασο είναι ιδιαίτερα εχθρικές με τους κουήρ.

Μεταφράστηκε 16/04/2019 8:25 GMT

Τα ακόλουθα είναι μια εκδοχή μίας συνεργατικής ανάρτησης γραμμένη από τους Armine Avetisyan, Nika Musavi και Dato Parulava, που πρωτοεμφανίστηκε στην ιστοσελίδα OC Media.

Αντιμέτωποι με τον εκφοβισμό, τις διακρίσεις και τη βία, οι κουήρ άνθρωποι στο Νότιο Καύκασο συχνά αναγκάζονται να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους.

Ο Mel από την Αρμενία

“Ήμουν ακόμα στο νηπιαγωγείο, όταν συνειδητοποίησα ότι γεννήθηκα στο σώμα κάποιου άλλου”.

“Στο σχολείο, αναγκαζόμουν να γράφω τη λέξη μαθήτρια στα τετράδιά μου”. Εγώ έσβηνα τη λέξη “κορίτσι” και οι δάσκαλοι την ξαναπρόσθεταν και ούτω καθεξής. Η εξέλιξή μου ήταν πολύ ξεκάθαρη, δεν υπήρξε κάποια στιγμή που να την θεωρούσα ως την αρχή της ανακάλυψης της ταυτότητάς μου, καθώς πάντα θεωρούσα τον εαυτό μου αγόρι,” λέει ο 30χρονος Mel Daluzyan από το Γκιουμρί στην OC Media.


Ο Mel Daluzyan, 30 ετών, από το Γκιουμρί, βορειοδυτική Αρμενία (/Ιδιωτικό αρχείο)

Παρά τις καλύτερες προσπάθειες του Mel, για την κοινωνία, ήταν μια κοπέλα με το όνομα Meline. Ο Mel συμμετείχε στην άρση βαρών από το 2002 και ήταν μέλος της εθνικής ομάδας γυναικών της Ομοσπονδίας Άρσης Βαρών της Αρμενίας.

“Ο εκπαιδευτής μου προσπαθούσε να με εμπνεύσει, λέγοντάς μου ότι ο Θεός με δημιούργησε έτσι για να είμαι καλός στο να σηκώνω βάρος και σε κάποιο σημείο, όταν ήμουν ακόμα νέος, προσπάθησα επίσης να το δω από αυτή την οπτική. Συνειδητοποίησα ότι παρόλ’ αυτά, έχω επίσης το δικαίωμα σε μια προσωπική ζωή, το δικαίωμα να είμαι ευτυχισμένος, λαμβάνοντας ιδιαίτερα υπόψη ότι δεν βλάπτω κανέναν με τη ζωή και τον τρόπο ζωής μου,” λέει ο Mel.

Σύμφωνα με τον Mel, όταν συμμετείχε στο πρώτο ΛΟΑΤ φόρουμ της Ροζ Αρμενίας στην Αρμενία το 2015 και δημοσιεύθηκε στο διαδίκτυο μια ομαδική φωτογραφία των συμμετεχόντων, τα μέσα ενημέρωσης άρχισαν να συζητούν την προσωπική του ζωή, απειλώντας την καριέρα του. Ο κάτοχος του ρεκόρ, δύο φορές νικητής του Ευρωπαϊκού πρωταθλήματος και δύο φορές παγκόσμιος πρωταθλητής με χάλκινο μετάλλιο έφυγε από το Γκιουμρί πριν από δύο χρόνια και εγκαταστάθηκε στο εξωτερικό.

“Έφυγα από την Αρμενία το 2016, μετά από ένα χρόνο αποτυχημένων προσπαθειών να βρω δουλειά στον τομέα μου. Τόσες πολλές αρνητικές συμπεριφορές ξεδιπλώθηκαν απέναντί ​​μου που δεν μπορούσα καν να βρω δουλειά ως εκπαιδευτής σε ένα γυμναστήριο. Τώρα ζω στις Κάτω Χώρες, δεν έχω αντιμετωπίσει καμία διάκριση εδώ, μόνο άνευ όρων στήριξη σε όλα τα θέματα. Σε αυτό το σημείο, δεν σκέφτομαι καν να επιστρέψω στην Αρμενία.”

Ο Mel λέει ότι η ζωή είναι δύσκολη στο Γκιουμρί για εκείνους που είναι “διαφορετικοί”, ειδικά αν είσαι διάσημος.

“Το Γκιουμρί είναι η πιο συντηρητική πόλη της Αρμενίας. Το κύριο πρόβλημα ήταν τα κουτσομπολιά: όλοι το θεωρούσαν ιερό καθήκον να εφεύρουν έναν μύθο για μένα για να εξηγήσουν αυτό που δεν κατάλαβαν και τα μέσα ενημέρωσης συνέβαλαν στη διάδοση αυτών των φημών. Φυσικά, όλο αυτό δημιούργησε μερικές δυσκολίες για ‘μένα όταν εμφανίστηκα στο νέο μου περιβάλλον, όταν έπρεπε να ξαναφτιάξω την ζωή μου από το μηδέν, αλλά τελικά κατάφερα να συστηθώ στους ανθρώπους όπως είμαι. Ήμουν σε θέση να επιτύχω το γεγονός ότι οι φίλοι μου δεν θα άφηναν κανέναν να με αποκαλέσει “Meline”.

Σύμφωνα με τον Mel, δεν θα υπήρχαν προβλήματα με τους γονείς του αν δεν είχε παρέμβει η κοινωνία.

“Οι ΛΟΑΤ άνθρωποι στην Αρμενία στερούνται σχεδόν όλων των δικαιωμάτων. Φυσικά, εάν κάποιος έχει μυστική ζωή, πνίγοντας την ταυτότητά του, έχοντας επίσημο γάμο, είναι δυνατόν να ζήσει “αθόρυβα” στην Αρμενία. Αλλά κρίνετε από τον εαυτό σας — πώς θεωρείται μια ζωή ως “ήσυχη”; Δεν έχω φίλους που να μη κρύβονται και είναι σε θέση να ζουν ήσυχα.”

Η ομοφυλοφιλία είναι νόμιμη στην Αρμενία από το 2003, αλλά τα δικαιώματα των κουήρ ανθρώπων δεν προστατεύονται από το νόμο. Μια έκθεση του 2017 σχετικά με την κατάσταση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων των κουήρ στην Αρμενία από την ομάδα δικαιωμάτων Ροζ Αρμενία, δήλωσε ότι παρά την θετική τάση αρκετών μέσων ενημέρωσης που συνεργάζονται με ομάδες δικαιωμάτων και κουήρ άτομα για να παρουσιάσουν τις ιστορίες τους, ο πληθυσμός έχει ακόμη μια συντριπτικά αρνητική στάση απέναντι στους κουήρ ανθρώπους.

Η έρευνα που διεξήχθη το 2016 από την Ροζ Αρμενία και την δεξαμενή σκέψης του Κέντρου Ερευνών του Καυκάσου έδειξε ότι το 89% του πληθυσμού της Αρμενίας πιστεύει ότι οι ομοφυλόφιλοι δεν θα πρέπει να μπορούν να δουλεύουν με παιδιά.

Η έρευνα διαπίστωσε ότι οι άνθρωποι που είχαν λιγότερη επαφή με κουήρ είχαν περισσότερες αρνητικές αντιλήψεις απέναντι σε αυτούς από εκείνους με κουήρ γνωστούς.

Άνθρωποι από ομάδες κουήρ δικαιωμάτων επιμένουν ότι, ενώ οι αριθμοί είναι αβέβαιοι, πολλοί κουήρ άνθρωποι εγκαταλείπουν την Αρμενία κάθε χρόνο λόγω ομοφοβίας.

Ο Tazo από τη Γεωργία

Ο είκοσι δύο ετών Tazo Sozashvili δεν μπορεί να επισκεφθεί την οικογένειά του στο Καχέτι, την περιοχή στην ανατολική Γεωργία όπου γεννήθηκε. Φοβάται ότι θα παρενοχληθεί εξαιτίας της σεξουαλικότητάς του. Φοβάται για το τι θα πρέπει να υποστεί η οικογένειά του αν συμβεί κάτι τέτοιο.

Ο Tazo, ο οποίος εργάζεται για το Κίνημα για την Ισότητα, μια ομάδα κουήρ δικαιωμάτων, έγινε πρωτοσέλιδο με τη συναισθηματική του ομιλία στο Κοινοβούλιο της Γεωργίας το 2018.

“Δεν μπορώ να πάω στο χωριό μου να δω τους γονείς μου, τη γιαγιά μου, και τον παππού μου. Δεχόμουν εκφοβισμό στο σχολείο εδώ και 12 χρόνια και εξακολουθώ να μην το επισκέπτομαι, γιατί κάθε μέρα ήταν τρομακτικό, κάθε μέρα σήμαινε το θάνατο. Σήμερα δεν μπορώ να επισκεφτώ τους γονείς μου στο Καχέτι, γιατί είναι επικίνδυνο, αυτή είναι η διαφορά ανάμεσα σε μένα και σε σένα. Δεν θα καταλάβετε ποτέ τι μου κοστίζει να σταθώ εδώ και να το πω γιατί θα μου προκαλέσει προβλήματα. Δεν θα το καταλάβετε ποτέ αυτό γιατί εσείς είστε λευκοί ετεροφυλόφιλοι προνομιούχοι άνθρωποι. Σας μισώ”, δήλωσε ο Tazo την 1η Μαΐου, μπροστά στην Επιτροπή Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του Κοινοβουλίου, αφού πήραn πίσω την υπόσχεσή τους να τιμήσουν την Παγκόσμια Ημέρα κατά της Ομοφοβίας.

Το 2017, το γραφείο του εισαγγελέα εξέτασε 86 εικαζόμενα εγκλήματα μίσους, 12 από τα οποία βασίζονταν στον σεξουαλικό προσανατολισμό και 37 στην ταυτότητα φύλου.

Η έκθεση του δημόσιου συνήγορου λέει ότι η βία κατά των κουήρ ανθρώπων, είτε στην οικογένεια είτε στους δημόσιους χώρους, αποτελεί σοβαρό πρόβλημα και ότι η κυβέρνηση δεν μπόρεσε να ανταποκριθεί στην πρόκληση αυτή.

Η ομιλία του Tazo ήταν απρογραμμάτιστη. Συνειδητοποιώντας τι θα αισθάνθηκε ίσως η οικογένειά του, αφότου τον είδε ξαφνικά στην τηλεόραση, αποφάσισε να τους προετοιμάσει και τους τηλεφώνησε. Τότε το αποκάλυψε στη μητέρα του.

“Έκλαιγε. Γιατί θα κάνεις κάτι τέτοιο; Τι θα πει ο κόσμος;” — Ρώτησε με επίπληξη, αλλά δεν ήταν ο θυμός που μιλούσε, ήταν λύπη”, λέει ο Tazo.

Το τηλέφωνό του γέμισε με μηνύματα και κλήσεις. Πολλοί από αυτούς ήταν ενθαρρυντικοί, αλλά υπήρχαν και άλλοι που δεν το κατάλαβαν.

Ο Tazo δεν έχει μιλήσει με τον πατέρα του από την ομιλία του.

“Όλοι οι συγγενείς και οι φίλοι του, του τηλεφωνούσαν. Ήθελε να πετάξει το τηλέφωνό του. Έδειχναν συμπάθεια, κάτι που είναι σπάνιο επειδή κάποιες οικογένειες στην ίδια κατάσταση έχουν αναγκαστεί να εγκαταλείψουν τα χωριά”, λέει ο Tazo.

Μετά την δημόσια αποκάλυψή του, αρκετοί παλιοί γνωστοί από το χωριό προσπάθησαν να επανασυνδεθούν.

“Περίπου 10 άτομα που ήξερα από το χωριό, μου έστειλαν αιτήματα φιλίας — ρωτούσαν γιατί πίστευα ότι ήταν ομοφοβικοί, ότι είναι εδώ για να με βοηθήσουν και ότι μόνο η ευημερία μου έχει σημασία”, λέει ο Tazo.

Αλλά άλλοι δεν ήταν τόσο ζεστοί. Τον απειλούν εδώ και αρκετά χρόνια.

“Τώρα είμαι σίγουρος ότι δεν μπορώ να επιστρέψω για πολύ, πολύ καιρό. Με απειλούν εδώ και αρκετά χρόνια. Όταν αυτοί οι άνθρωποι είναι μαζί, είναι πολύ επιθετικοί, αλλά μεμονωμένα μου έχουν πει ότι με καταλαβαίνουν”, λέει ο Tazo.

Για τις πρώτες μέρες μετά την δημόσια αποκάλυψή του, ο Tazo δεν μπόρεσε να χρησιμοποιήσει τα μέσα μαζικής μεταφοράς. Φοβόταν ότι θα τον αναγνώριζαν. Αλλά τώρα γίνεται όλο και καλύτερα.

“Μερικοί από τους γνωστούς μου, μου έχουν πει ότι έχουν δει έναν εντελώς διαφορετικό εαυτό μου. Ρωτούν αν υπάρχει κάτι που μπορούν να κάνουν επειδή δεν θέλουν να μεγαλώσουν τα παιδιά τους σε αυτό το είδος περιβάλλοντος”, λέει.

Αλλά δεν είναι το ίδιο για τους υπεύθυνους χάραξης πολιτικής, λέει ο Tazo. Λέει ότι υπάρχουν πολύ λίγοι πολιτικοί που μπορούν να δουν τη σοβαρότητα του προβλήματος και μερικοί που το βλέπουν, αλλά απλά δεν ενδιαφέρονται.

Ο Tazo λέει ότι είναι υπερήφανος που έδωσε φωνή στους “αόρατους ανθρώπους”.

“Αυτή δεν είναι μόνο η ιστορία μου. Αυτή είναι η φωνή και ο πόνος χιλιάδων ανθρώπων που πέφτουν θύματα ενδοοικογενειακής βίας, που εκδιώκονται από τα σπίτια τους, απορρίπτονται από τους γονείς τους, εκφοβίζονται στο σχολείο, υπόκεινται διακρίσεις στην εργασία τους λόγω του σεξουαλικού τους προσανατολισμού.”

“Υπάρχει ένα σημείο μετά το οποίο δεν μπορείς να το αντέξεις πια. Θα έρθει μια εποχή που πολλοί άνθρωποι θα μιλούν, όπως κι εγώ, και θα συναντηθούμε όλοι και θα ζητήσουμε από τους αξιωματούχους να σταθούν εκεί που πρέπει και να αναλάβουν τις ευθύνες τους,” λέει ο Tazo.

Οι Elvira και Amina από το Αζερμπαϊτζάν

Η Elvira και η Amina είναι ζευγάρι που ζούσαν αρχικά στο Μπακού. Η ζωή τους έχει αλλάξει πολύ από τότε που η OC Media μίλησε μαζί τους τον Σεπτέμβριο του 2017.

Η σχέση των γυναικών προχώρησε γρήγορα. Μετακόμισαν μαζί έξι μήνες μετά τη συνάντησή τους. Λίγο αργότερα παντρεύτηκαν σε μια ευρωπαϊκή χώρα, όπου επιτρέπεται ο γάμος των ομοφυλοφίλων.

Το ζευγάρι λέει ότι αισθάνθηκαν ότι είχαν μια πραγματικά πυρηνική οικογένεια και ότι οι φίλοι και οι συγγενείς, τους αισθάνονταν με τον ίδιο τρόπο. Οι γονείς της Elvira και της Amina, αν και απρόθυμα, σύντομα συνήθισαν στην ιδέα ότι δεν έχουν γαμπρούς, αλλά νύφες. Ωστόσο, το ζευγάρι εξακολουθούσε να αισθάνεται άβολα στο Αζερμπαϊτζάν και σκέφτηκε να μεταναστεύσει.

“Πρώτα απ’ όλα, κουραζόμασταν να είμαστε μυστικοπαθείς”, λέει η Amina. “Δεύτερον, το πιστοποιητικό γάμου που εκδόθηκε στην Ευρώπη δεν ήταν έγκυρο στην πατρίδα και σύμφωνα με το νόμο παραμένουμε ξένες η μία για την άλλη. Ο μικρός γιος της Elvira ζει μαζί μας και είναι δύσκολο να του εξηγήσει ότι δεν πρέπει να μιλάει ανοιχτά με άλλους. Κι αν οι άνθρωποι, για παράδειγμα στο νηπιαγωγείο, μάθαιναν πώς μοιάζει η οικογένειά μας;”

Ο γιος τους, δυστυχώς, έγινε έμμεσος συμμετέχων σε ένα σχεδόν εγκληματικό δράμα, το οποίο ανάγκασε την οικογένεια να εγκαταλείψει το Αζερμπαϊτζάν.

“Έχασα μερικά χρυσά κοσμήματα από το κοσμηματοπωλείο μου. Θα μπορούσαν να κλαπούν μόνο από την νταντά του γιου μου, κανείς εκτός απ’ αυτήν δεν έμεινε στο διαμέρισμά μας μόνη”, δήλωσε η Elvira.

Όταν ήρθε η αστυνομία, η νταντά ούτε παραδέχθηκε ούτε αρνήθηκε την ενοχή της. Αντ’ αυτού, έδωσε στον ντετέκτιβ κάποιες εξευτελιστικές αποδείξεις για τους εργοδότες της — προσωπικές φωτογραφίες και βίντεο.

“Από θύματα, γίναμε ύποπτοι. Σε κάθε περίπτωση, ο ντετέκτιβ μας αντιμετώπισε σαν να είμαστε ύποπτες”, προσθέτει η Elvira.

Αφού ο αστυνομικός έλαβε το ταπεινωτικό υλικό, είπε στην Elvira ότι θα έπρεπε να αποσύρει τις κατηγορίες — και όχι μόνο επειδή η νταντά μπορούσε να δημοσιεύσει τις προσωπικές φωτογραφίες και τα βίντεο στο διαδίκτυο. Σύμφωνα με τον ίδιο, κατά τη διάρκεια της έρευνας, η αστυνομία θα άρχιζε να ελέγχει την “ηθική εμφάνιση” του ζευγαριού (αν και, σύμφωνα με τον νόμο, δεν έχει σχέση με μια περίπτωση κλοπής) και θα έπαιρναν συνέντευξη από τους γονείς και τους συναδέλφους τους. Θα μπορούσαν ακόμη να τους πάρουν την επιμέλεια του γιου τους. Ο ντετέκτιβ συμβούλευσε επίσης την Elvira να κοιτάξει πιο προσεχτικά την Amina ως πιθανό κλέφτη.

“Ήταν αηδιαστικό! Συνειδητοποίησα ότι αυτή η γυναίκα μας είχε κατασκοπεύσει. Αισθάνθηκα ανασφάλεια, να βρίσκομαι υπό το βλέμμα του ερευνητή και αφού είχα δεχθεί συμβουλές να χαμηλώσω τους τόνους μου, αποφασίσαμε να φύγουμε από τη χώρα το συντομότερο δυνατόν”.

Στα μέσα Μαρτίου 2018, η οικογένεια αγόρασε ένα εισιτήριο χωρίς επιστροφή για τις ΗΠΑ.

Μέχρι το 2000, οι σχέσεις μεταξύ ατόμων του ιδίου φύλου τιμωρούνταν ως έγκλημα στο Αζερμπαϊτζάν, με ποινές φυλάκισης αρκετών ετών. Το 2000, οι σχέσεις μεταξύ των ατόμων του ιδίου φύλου, ηλικίας άνω των 16 ετών έγιναν νόμιμες. Αλλά η απαγόρευση και η επακόλουθη κατάργησή της αφορούσαν μόνο τους άνδρες. Δεν έγινε κανένας λόγος για τις κουήρ γυναίκες στο νόμο.

Το Αζερμπαϊτζάν δεν απαγορεύει τις διακρίσεις λόγω σεξουαλικού προσανατολισμού. Για περιπτώσεις εκβιασμού, απόλυσης από την εργασία και άλλων περιπτώσεων παρενόχλησης, τα θύματα μπορούν να υποβάλουν μόνο μια γενική καταγγελία, για παράδειγμα, για παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Το 2014, η Συμμαχία Nefes ΛΟΑΤ Αζερμπαϊτζάν διεξήγαγε μια έρευνα σχετικά με τις στάσεις απέναντι στους κουήρ ανθρώπους. Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι το 56% των ερωτηθέντων θεωρούν την ιδιότητα των κουήρ ως εγγενή ασθένεια, το 60% από αυτούς συμπεριφέρονται άσχημα στα κουήρ άτομα και το 64% δεν θα ήθελε να συνεργαστεί μαζί τους. Οι περισσότεροι από τους ερωτηθέντες ήταν νέοι άνδρες με ανώτατη εκπαίδευση.

Ορισμένοι από τους κουήρ ανθρώπους στο Αζερμπαϊτζάν δήλωσαν στην OC Media ότι οι κουήρ άντρες αντιμετωπίζονται ακόμη χειρότερα από τις κουήρ γυναίκες. Ο ακτιβιστής των ανθρωπίνων δικαιωμάτων Eldar Zeynalov εξηγεί ότι η πατριαρχική κοινωνία του Αζερμπαϊτζάν, όπου η κοινωνία θέτει υψηλά πρότυπα για την “αρρενωπότητα” ενός ανθρώπου, είναι κυρίως υπεύθυνη γι’ αυτό.

“Για έναν άνδρα που έχει ομοφυλοφιλική σχέση, είναι σαν να “μειώνεται στο επίπεδο μιας γυναίκας” και να ταπεινώνει τον εαυτό του, αλλά και να παραβιάζει την παράδοση και τα θεμέλια της κοινωνίας”, εξηγεί ο Zeynalov.

Σύμφωνα με τον ίδιο, υπάρχει μόνο ένας τρόπος για την κοινωνία του Αζερμπαϊτζάν να δεχτεί τους κουήρ ανθρώπους — χρήματα, εξουσία ή και τα δύο.

“Τα χρήματα και η εξουσία για την πλειοψηφία στο Αζερμπαϊτζάν είναι ένα ισχυρότερο επιχείρημα υπέρ της αρρενωπότητας από ό,τι οι σεξουαλικές προτιμήσεις. Ένας πλούσιος και ισχυρός άνθρωπος μπορεί να συγχωρεθεί για πολλά, συμπεριλαμβανομένων των σεξουαλικών σχέσεων με κάποιον του ίδιου φύλου”, πρόσθεσε ο Zeynalov.

Η Amina και η Elvira ζουν τώρα στις ΗΠΑ με το γιο τους. Προσπαθούν να εγκατασταθούν: ψάχνουν για δουλειά, έπιασαν ένα νέο διαμέρισμα και αρχίζουν να μην φοβούνται ότι κάποιος θα ανακαλύψει την αλήθεια γι’ αυτές.

https://el.globalvoices.org/2019/04/49821

Угроза детству: правозащитник рассказал о наказании педофилов

Дети вследствие своей наивности и беззащитности крайне уязвимы и являются легкой мишенью для извращенцев, рассматривающих их, как объект своих сексуальных желаний. Так, на днях, как сообщает News24.az, в суде по особо тяжким преступлениям города Гянджи начался суд над мужчиной, изнасиловавшим в прошлом году 11-ти летнюю школьницу в селе Юхары Ейсюзлю Товузского района. В случае доказательства вины, ему грозит мера пресечения в виде ареста от 8 до 15 лет.

Достаточное ли это наказание за сломанное детство? На данный и другие вопросы # ответил глава Правозащитного Центра Азербайджана Эльдар Зейналов.

– Не слишком ли мягко наказывают педофилов?

– Педофилия — широкое понятие, куда входит не только собственно сексуальное насилие в отношении несовершеннолетних, но и домогательство, разного рода развратные действия, травмирующие тело или психику ребенка. Такого рода действия могут составлять различные уголовные преступления и, соответственно, по-разному наказываться.

Так, изнасилование девочки моложе 16 лет наказуемо по статье 149.2.3 Уголовного Кодекса Азербайджана влечет лишение свободы на срок от 5 до 10 лет. Если же девочка моложе 14 лет, то наказание увеличивается до 10-15 лет.  За изнасилование несовершеннолетнего мальчика по ст. 150.2.3 УК насильнику грозит от 5 до 8 лет лишения свободы, а если ребенок моложе 14 лет — от 8 до 15 лет.

Сроки в 8-15 лет соизмеримы с наказанием за умышленное убийство и потому такое наказание не считается мягким. Но бывает, что преступнику дают куда меньший срок. Так, в случае половой связи с ребенком важно, была ли она добровольной. В этом случае, если девочка моложе 16 лет, наказание составляет от 3 месяцев до 3 лет. Если речь о девочке моложе 14 лет, то срок от 3 до 6 лет. То есть намного меньше, чем если имело место принуждение. Именно этот момент и вызывает основные споры. Насильник пытается убедить, что жертва сама его провоцировала, была согласна на сексуальные отношения, в доказательство ссылается на ее «аморальное» поведение, отсутствие следов побоев и т.д.

Причем «не добровольность» сексуальных отношений отнюдь не означает обязательного применения физической силы. Жертву могут просто припугнуть ее применением, например, показав нож, могут пригрозить применить силу к другим лицам (скажем, членам семьи), либо использовать беспомощное состояние (опьянение, сонное состояние, болезнь и т.п.). Возможно и использование материальной или иной зависимости от насильника, например, отца, шантажиста, учителя и т.п.

Имеет значение и наличие в деле обстоятельств, отягчающих и смягчающих вину. При наличии смягчающих обстоятельств можно ожидать, что наказание будет ниже верхнего предела, а при отягчающих обстоятельствах не назначат минимальный срок. Хотя, на мой взгляд, в случае педофилии такие «смягчающие» обстоятельства, как наличие у насильника малолетних детей, аморальные действия потерпевшего (ребенка!), примирение с потерпевшим вряд ли стоит принимать во внимание.

При назначении наказания за несколько «педофильских» преступлений имеет также значение предел наказания за самое серьезное из преступлений.

Если он свыше 7 лет (тяжкие и особо тяжкие преступления), то наказания по отдельным статьям складываются, но общее наказание не должно превышать 20 лет для взрослых  и 10 лет для несовершеннолетних преступников (в возрасте от 14 до 18 лет). Если по самой серьезной статье верхний предел наказания ниже 7 лет, то более строгое наказание поглощает менее тяжкое.

Нередко, чтобы «скрыть позор», семья жертвы склоняет ее к даче выгодных для насильника показаний. Вспомним хотя бы скандальный случай в одном из южных районов, когда ученица моложе 16 лет забеременела от своего учителя, который благодаря показаниям отца превратился в «жениха» жертвы, причем якобы с младенческого возраста.

— А если партнер жертвы сам несовершеннолетний?

— В таких случаях имеет значение разница в возрасте. Ответственность за добровольную половую связь или развратные действия возникает, если разница в возрасте составляет 2 года или более. В случае насильственных действий, ответственность насильника возникает с 14-летнего возраста.

– Действительно ли  в местах заключения к педофилам относятся хуже, чем к остальным преступникам?

– Да, в уголовной среде насильники вообще и педофилы, в частности, унижаются и зачастую насилуются сокамерниками. Скрыть свое преступление в тюремных условиях невозможно: о каждом новичке уголовники наводят справки. Это и опасно для жизни, потому что каждый, общающийся с таким заключенным, делящий с ним еду, считается запачканным и теряет свой статус в уголовном мире. А за это могут даже убить.

Помню историю одного бывшего смертника по кличке «Малыш», который у себя в районе изнасиловал и убил маленькую девочку, свою родственницу. Отец убитого ребенка от горя умер. В тюрьме педофил попытался скрыть свое преступление, но был разоблачен и изнасилован («опущен»). Он приглянулся одному из уголовников, который поселил его у себя под нарами и сожительствовал с ним, дав женское имя. В конце концов, педофил вошел во вкус и превратился в настоящего пассивного гомосексуалиста, уже добровольно вступая с «мужем» в половые отношения. «Муж» потом был помилован и освободился, передав свою «пассию» кому-то по наследству.

Вспоминается история другого педофила — старика весьма преклонного возраста. Его поймали в момент, когда он насиловал соседскую девочку-инвалида, вытащив ее из инвалидной коляски.  Из-за возраста, в тюрьме его никто не стал трогать, но использовали его на грязных работах по хозяйству. Насколько я знаю, несмотря на его возраст, ему несколько раз отказывали в досрочном освобождении.

– Одно время говорили о необходимости химической кастрации педофилов. Нужна ли подобная мера наказания?

– В отличие от хирургической кастрации, химическая не предполагает никаких манипуляций с половыми органами. Педофилу просто регулярно вводят препарат, который подавляет сексуальное влечение.

Если он любил демонстрировать детям свои гениталии, то может делать это и после химической кастрации. Не исключено, что каким-то препаратом можно нейтрализовать эффект от ввода лекарства.

Более того, при перерыве в введении препарата сексуальное влечение возобновляется. Кто может гарантировать, что педофил не заплатит контролирующему врачу, чтобы ему отметили введение препарата, а сам не продолжит свои «шалости», но теперь уже имея на руках справку, которая даст ему алиби?

В свое время в прессе был описан случай, когда в одной из европейских стран педофил, чтобы досрочно выйти на свободу, попросил его кастрировать, причем хирургически (орхиэктомия). После этого, используя виагру, он насиловал детей, не оставляя следов в виде спермы. Причем несколько раз его по горячим следам задерживали во время облав, но выручала справка о кастрации и то, что дети его не видели (он нападал со спины). Ему было важно не сексуальное влечение, а причинение детям боли, а как раз этому кастрация не мешала. Таких рецидивистов среди хирургически кастрированных, насчитывается 2-5%.

К тому же применяемые в настоящее время препараты для химической кастрации могут вызвать побочные эффекты, например инфаркт, сахарный диабет, заболевания почек. Кто гарантирует, что при принудительной химической кастрации не найдется педофил, который поднимет эту проблему до уровня Евросуда как нарушение своих прав?

Отмечу и то, что от 1 до 10% педофилов — женщины. А в их случае такая мера наказания точно не поможет.

 – Сколько педофилов повторно совершает преступления такого рода, выйдя из тюрьмы?

– Мне такая статистика по Азербайджану не встречалась. Вообще, по-моему, в Азербайджане не приветствуются научные исследования и сбор статистики по таким «стыдным» темам, как педофилия, геронтофилия, зоофилия, гомосексуальность и т.п.

Знаю лишь, что среди работников пенитенциарной системы преобладает глубокий скепсис в отношении исправления таких осужденных. По этой причине, их весьма неохотно освобождают досрочно, даже при наличии хорошей характеристики.

 – Педофилы — больные или преступники?

– По Международной классификации болезней педофилия относится к психическим расстройствам. Поэтому тюрьма именно такого педофила не исправит. Да и психиатрия окажется бессильной, если у педофила не будет твердой, искренней установки на исправление.

Другое дело, что у части азербайджанских педофилов, особенно в сельской местности, сексуальное влечение к малолетним детям и гомосексуальность являются замещающим отношения со взрослыми женщинами. Попав в городскую среду и имея отношения с женщинами, такой педофил вполне может откорректировать свое поведение. Это, кстати, немаловажный аргумент в пользу легализации проституции.

– Можно ли говорить о росте педофилии в стране?

– Судя по информации в прессе, в Азербайджане нередки случаи инцеста. Также достаточно часто жертвами оказываются соседские дети, в школах — учащиеся младших классов. Есть и узаконенная педофилия в виде ранних браков с несовершеннолетними, которые заключаются по религиозным канонам и обнаруживаются лишь по беременностям малолетних матерей.

В отсутствии доступной статистики именно по педофилам трудно судить, ширится ли это явление или просто о нем стали больше говорить. Но то, что религиозные браки с малолетними стали более распространены, уже бросается в глаза, особенно на фоне их безнаказанности.

Кроме того, явно наметились две параллельные тенденции. С одной стороны, молодежь из села находит в крупных городах отдушину для своего сексуального влечения, которое в закрытом сельском общество толкало их на инцест или педофилию. Это должно снижать число «озабоченных», которые по своей психике не являются педофилами.

С другой стороны, настоящие педофилы с развитием интернета и порносайтов получают подпитку и развитие своих фантазий. Соцсети позволяют им находить малолетних партнеров, а правоохранительные  органы оказались не готовыми этому противостоять.

Эля Бельская

16 апреля 2019, 16:40

http://zerkalo.az/ugroza-detstvu-pravozashhitnik-rasskazal-o-nakazanii-pedofilov/