В Азербайджане могут простить некоторые долги заключенным?

Ноябрь 20, 2017 15:00

Дж.АЛЕКПЕРОВА

На днях омбудсман Азербайджана выступила с предложением о списании долгов некоторых заключенных, отбывающих наказание в исправительных учреждениях.

На заседании комитетов Милли меджлиса, посвященном обсуждению бюджетного пакета на 2018 год, омбудсман Эльмира Сулейманова заявила, что о создании производственных сфер в исправительных учреждениях говорится много, но результатов пока нет.

«Пусть хотя бы государство спишет алиментную задолженность некоторых заключенных», — сказала Э.Сулейманова.

В интервью Echo.az глава Правозащитного центра Азербайджана (ПЦА) Эльдар Зейналов рассказал о том, какого рода долги встречаются у заключенных в стране.

ИНТЕРВЬЮ

— Много ли долгов у заключенных в Азербайджане, о каких суммах может идти речь и у кого они берут в долг?

— Прежде всего, расскажу о том, какого рода долги могут быть у заключенных. Часть этих долгов создается непосредственно преступлением или в связи с ним. Это может быть материальный ущерб от преступления, нанесенный государству или частному лицу. На человека, признанного виновным в преступлении, обычно возлагается и оплата судебных расходов, например, стоимость проведенной по уголовному делу экспертизы.

Обычно соответствующая сумма указывается в тексте приговора. На практике, без погашения суммы гражданского иска по приговору, у осужденного минимальные шансы быть помилованным или досрочно освобожденным. Он может заработать эту сумму, работая в колонии, или же погасить ее с помощью семьи и друзей. В крайнем случае, он может отбыть весь свой срок «до звонка» и выйти на свободу с долгом, который погасит уже после освобождения.

Часть долгов могла быть создана еще до совершения преступления. Например, человек купил мебель в рассрочку и не полностью выплатил банку взносы. Или квартира, в которой он живет, оформлена на его имя, и необходимо платить муниципалитету соответствующие налоги. Может быть, человек взял у кого-то в долг. Или же ранее суд при разводе с женой присудил ему выплату определенной ежемесячной суммы алиментов.

Здесь характерно то, что невыплата этих долгов напрямую связана с тем, что человек лишен свободы и лишен возможности полноценно трудиться и выполнять свои долговые обязательства. Но ведь банк, заплативший магазину за мебель, не должен страдать от того, что покупатель сел в тюрьму. В таком случае, могут наступить неприятные последствия.

— Как вы относитесь к предложению Эльмиры Сулеймановой о списании алиментной задолженности?

— Это разумно, потому что, если человек не работает и сам находится на содержании у государства, то и говорить о том, что он может что-то заплатить, нельзя. Хотя ситуация меняется, если осужденный работает — в таком случае, ему выплачивается часть заработной платы, и алименты можно платить оттуда.

Причем, надо учитывать и то, что суд, назначая размер алиментов, исходит из уровня реальных доходов ответчика. И если он изменился в связи с заключением, и размер зарплаты в колонии не позволяет выплачивать назначенную судом сумму, то ответчик может обратиться в суд с просьбой об уменьшении суммы до приемлемого размера.

Что касается других долговых обязательств, то с каждым из них должен разбираться суд, исходя не только из закона, но и из справедливости. Должен быть соблюден баланс между интересами общества (государства) и личности, особенно, если возможные санкции могут коснуться и членов семьи. Например, правильно ли выгонять на улицу детей и стариков, если отец семейства сидит за решеткой и не может выплатить долг за квартиру или сделанную когда-то покупку?

Кстати, февральское распоряжение президента, касающееся, помимо прочего, расширения возможностей труда в заключении и применении альтернативных санкций, позволяющих осужденному остаться на свободе и работать, при надлежащем исполнении может оптимально решить и проблему выплаты долгов. Ведь в том виде, в каком пенитенциарная система существует сейчас, то есть содержание в четырех стенах за счет государства и без работы, она культивирует из заключенных социальных иждивенцев.

— За долги заключенные могут подвергаться физическому насилию и избиению?

— Это уже третья разновидность долгов, создаваемая отношениями между самими осужденными. Хотя азартные игры в тюрьме и запрещены, но они существуют. Ведь для этого не обязательно создавать подпольное казино — достаточно сыграть на деньги («на интерес», как говорят заключенные) в какую-нибудь разрешенную настольную игру или поспорить на исход какого-то события. Те, кто спорит, не имея за душой достаточно денег для выплаты проигрыша, считаются «фуфлошниками», и с них спрашивают.

Кроме того, в каждой тюрьме есть свой магазин («ларек»), в котором можно купить что-то из разрешенных вещей на определенную сумму в месяц, если она конечно, есть. Если денег у заключенного нет, то он попадает в категорию «бедолаг», то есть безденежных и не опекаемых семьей. В тюрьме неофициально существует фонд помощи заключенным — «общак», и оттуда «бедолагам» обычно выделяется какое-то довольствие. Но они могут взять в долг и у кого-то из зажиточных товарищей по заключению.

В любом случае, возвращение долга — это святое дело, и сообщество заключенных за этим следит. Помимо финансовой стороны дела, тут еще есть и элемент развлечения для тех, кому круглые сутки нечем заняться.

Как «спрашивают»? Человека могут «поставить на счетчик». Это означает, что долг регулярно увеличивается на определенный процент. Тех, кто вообще отказывается платить, могут поставить в еще худшие условия, когда процент долга исчисляется не с исходной, а с текущей суммы, то есть в геометрической прогрессии («процент на процент пошел»). В короткие сроки долг может вырасти в несколько раз.

Человек может согласиться быть «обиженником» своего кредитора. Это означает личное рабство: «обиженник» будет выполнять грязную работу, неприятные поручения. Хозяин «обиженника» может «опустить» (ритуально изнасиловать) или пустить «торпедой», заставив нарушить порядок в тюрьме или даже убить кого-то. А может и простить.

Очевидный и первостепенный способ борьбы с описанными явлениями — запретить обращение в тюрьмах наличных денег. Они, в принципе, по закону и запрещены. На каждого заключенного при поступлении должны открыть лицевой счет в банке, и все закупки должны осуществляться безналично. Однако реальность далека от этого порядка.

http://ru.echo.az/?p=64665

Распространен ли харассмент в Азербайджане?

Ноябрь 17, 2017 10:17

С.АЛИЕВА

Харассмент относительно новое слово в лексиконе, тем не менее, уже многие знают, что же означает это труднопроизносимое и непривычное для нашего слуха слово.

В уголовном законодательстве США харассмент — это преступление, нарушающее неприкосновенность частной жизни лица преследованием (телефонными звонками, письмами, слежкой и пр.), назойливым приставанием, домогательством. Совершается обычно с сексуальными мотивами…

Что касается Азербайджана, то совсем недавно и у нас одна история, связанная с обвинениями в домогательствах на рабочем месте, была предана огласке. Учительница школы-интерната для детей с ограниченными возможностями здоровья выдвинула против своего бывшего руководителя серьезные обвинения.

Так, бывший работник учебного заведения утверждала, что ее уволили за отказ принять непристойное предложение. В то же время, по словам директора, он ничего ей не предлагал.

В этой истории все весьма неоднозначно, ведь нужно признать, что иногда и женщины в своих корыстных целях могут что-то придумать, хотя таких случаев гораздо меньше реальных эпизодов с харассментом… Распространено ли данное явление в Азербайджане и как часто азербайджанские женщины становятся жертвами домогательств на рабочем месте?

Как отметил в беседе с Echo.az глава Департамента информации и аналитических исследований Госкомитета по проблемам семьи, женщин и детей Эльгюн Сафаров, в год Комитет сталкивается не более, чем с двумя случаями обращений по поводу харассмента, но и то нужно оговориться, что случается это не ежегодно.

«Впрочем, Государственный Комитет не проводил специального исследования, посвященного этому вопросу. Тем не менее вопросы относительно харассмента задавались в рамках других исследований, например, исследований, посвященных проблеме разводов в Азербайджане. Но надо сказать, что насильственная форма сексуального домогательства на рабочих местах в Азербайджане скорее редкость, чем обыденное явление,» — отметил Сафаров.

«Однако если женщина все же столкнулась с этим явлением и обратилась с жалобой в соответствующие структуры, то в 99% случаеввопрос решается в пользу жертвы, то есть ее восстанавливают на работе в случае незаконного увольнения, а также виновные лица обязательно понесут за это наказание», — рассказал Э.Сафаров.

Между тем глава Правозащитного Центра Азербайджана (ПЦА) Эльдар Зейналов сообщил в интервью Echo.az о том, что в стране отсутствует статистика жертв харассмента, однако это не означает, что случаев сексуальных домогательств в Азербайджане не фиксируется.

«Безусловно, подобные случаи имеют место быть в Азербайджане, но в отличие от стран Запада, о многих подобных случаях предпочитают не распространяться. Такие преступления очень сложно доказать, и жертвы попросту боятся, что не только не удастся наказать виновного, но еще и их самих выставят виновными,» — говорит правозащитник.

Впрочем, о каком наказании за харассмет можно говорить, если в Азербайджане даже жертвы изнасилования редко когда рискуют обратиться в правоохранительные органы.

В Азербайджане в год фиксируется всего несколько десятков изнасилований, хотя в реальности подобных преступлений гораздо больше. И это невзирая на то, что изнасилование не сложно доказать, так как остаются следы преступления, а харассмент весьма проблематично доказать. Если отсутствуют свидетели преступления, которые готовы его подтвердить, то доказать его фактически невозможно.

«Нередко можно услышать мнение о том, что если женщина будет одеваться в более закрытую одежду — это спасет ее от приставаний, но это не так, ведь если человек озабоченный, закрытая одежда его не остановит, о чем говорят случаи домогательств в таких консервативных странах, как Иран. Впрочем, поведение жертвы играет большую роль, но не в плане одежды. Многие жертвы уверены в том, что виновник выйдет сухим из воды, они боятся, что люди что-то не то о них подумают, что супруг (если женщина замужем) решит, что она вела себя неподобающим образом», — говорит правозащитник.

По его словам, полиция не любит браться за такие дела, и не только потому что доказать факт харассмента непросто, но и потому что жертва может передумать и забрать заявление.

Э.Зейналов говорит о том, что в стране были случаи, и их немало, когда молодые женщины совершали суицид при невыясненных обстоятельствах, и кто знает, возможно, именно сексуальные домогательства на работе, побуждали их совершить это.

По словам правозащитника, в Азербайджане до сих пор господствует стереотип, что просто так к женщине не пристанут, а если пристали, значит она сама виновата, сама дала повод, хотя это часто не так.

«Чаще всего представительницы слабого пола просто не готовы выносить случаи домогательства на суд общественности, потому им не остается ничего иного, как игнорировать намеки начальства, а если домогательства носят уже неприкрытый характер, то обычно они пишут заявление об увольнении и просто начинают искать себе новую работу», — резюмировал эксперт.

Отметим, что по данным Международной организации труда, до 50% работающих женщин в индустриальных странах являются жертвами сексуального домогательства. Цифры статистики могут быть занижены, потому что не все согласны сообщить о факте домогательства даже анонимно и далеко не всегда эти жертвы обращаются в суд за защитой своих прав.

http://ru.echo.az/?p=64581

"İşıqlı gələcək" fonunda Kürdəmir vendettası

Azərbaycanın sovetləşdirilməsindən sonra qan davası adətləri hətta kommunistlərin də arasında qalmaqda idi. 

1926-cı ilin dekabrında ÜİK(b)P-nın Mərkəzi Nəzarət Komissiyası (MNK) Azərbaycandan teleqram alır ki, Bakı Dairə Xalq Məhkəməsinin səyyar sessiyası Göyçay qəzasının Kürdəmir kəndində vaxtilə 16 kəndlinin qətli ilə başlayan düşmənçiliyi "ədalətsiz, qərəzli hökmü ilə bərpa edib". Bildirilirdi ki, Kürdəmirin 200 kəndlisi təşviş içindədir və kənddən qaçmağa hazırlaşır. 

Moskva narahat idi. Ona görə də məsələnin araşdırılmasına dair tələbnamə Zaqafqaziya Diyar Nəzarət Komissiyasına, ordan da Azərbaycan Kompartiyasının Mərkəzi Nəzarət Komissiyasına (AK(b)P MNK) göndərildi. Şikayətdə söhbət kommunistlərin əməllərindən getdiyinə görə AK(b)P MNK Pronin, Kazımov və Matveyevdən ibarət komissiya yaratdı. Komissiya hadisə yerinə yollanıb çox sayda şahid dindirdi. 

Tezliklə paytaxt komissiyasına aydın oldu ki, söhbət "Nikolayın vaxtından" bu yana davam edən əsil vendettadan gedirmiş. 

İntriqanın mərkəzində hansısa Mustafa Heydər oğlunun fiquru dururdu. Həmkəndlilərinin ifadələrinə görə onlarla kürdəmirlinin dostu ya da qohumu olan bu adam çar dövründə qətl və soyğunçuluqla məşğul imiş. 10-12 illik sürgün həyatında bərkiyib doğma yerlərə qayıdan Mustafa "musavat dövründə" heç bir siyasi partiyaya qoşulmur, "özünü qoçu kimi aparırmış, hamı da ondan qorxurmuş". 

Lakin sovet höküməti gəldi. Katorqa görmüş adam sovet hakimiyyətinə "sosial cəhətdən yaxın element idi". 1920-ci ildə Mustafa kompartiyaya üzv olur və milis rəisi vəzifəsinə təyin edilir. Görünür, keçmiş "qoçu" işə kompromissiz və sərt başlayıbmış. 

Beləliklə, 1921-ci ildə, o, barama oğurluğunun üstünü açır və haraya satıldığını öyrənir. Məlum olduğu kimi, Mustafa bununla cinayətkarın qohumları və kompartiyanın fəalları olan Qədirovların və Musayevlərin yolunu kəsir. Onlar da zəmanənin qaydalarına uyğun qisas alırlar: Mustafanın cinayətkar keçmişini üzə çıxardıb onun partiya sıralarında xaric edilməsinə nail olurlar. Təbii ki, bundan sonra o milis rəisi vəzifəsindən də qovulur. Həmin vaxtdan rayonda baş verən qətl və soyğun hadisələrini Mustafanın qohumlarından görürmüşlər. 

Mustafa borclu qalmır və , düşmənlərinin fikrincə, "bütün partiya üzvlərinə kin bəsləyir", onu partiyadan xaric etdiklərinə görə "ləkələməyə" çalışırmış. "Ləkələmək" deyərkən də bu qrup bütün kommunistlər barəsində onları nüfuzdan salacaq məlumatın toplanması nəzərdə tutulurdu. Xüsusən də bir zamanlar Kürdəmirin Rayon İcraiyyə Komitəsinin sədri vəzifəsində çalışmış Rizvan Ömərov haqqında. Mustafa onun cinayətlərinin (kəndlilərin döyülməsi və təcavüz) üstünü açdı. Ömərovun vəzifəsi əlindən alındı, özü də həbs edildi. Ömərov daha sonra məhkəmədə bəraət qazansa da, bir də heç vaxt inzibati vəzifələrə təyin olunmadı- bu da çox şeydən xəbər verirdi. 

Təbii ki, bu hadisə Ömərovun Mustafaya sevgisini artırmadı. Əvəzində partiyasız statusuna rəğmən partiya özəyinin bir hissəsini onun tərəfinə çəkdi. Qismən bu onunla bağlı idi ki, Qədirovla Ömərovun qrupu öz sui-istifadələri ilə məşhur idi - məsələn, birinin dükanından mal götürüb pulunu verməyə də bilərdilər. Ola bilsin ki, bu həm də partiyadaşların partiyaya üzvlük hesabına karyera qurmağı və yoxsulluqdan varlılığa keçməyi bacaran adamlara paxıllığı idi.. Bu versiyanı Azərbaycan Kommunist Partiyasının Göyçay Qəza Komitəsinin Təşkilat İdarəsinin rəhbəri M. Mirsəliyev səsləndirmişdi.

Nə isə ki, kənddə yerli kommunistlərin səylərilə intriqalar və qarşıdurmalar yarandı. Bu fonda 1922-ci ilin iyul ayının 21-nə keçən gecə Kürdəmir kəndində Rizvanın qohumunun -kompartiya üzvü komsomolçu Şirəli Ömərovun - naməlum şəxslər tərəfindən qətlə yetirilməsində Mustafanın qrupundan şübhələndilər. 

Hakimiyyət dərhal qətli siyasiləşdirib kəndə Qəza İcraiyyə Komitəsinin sədri Eyyubov, xalq hakimi Sadıxov və milis rəisi Məmmədovun tərkibində komissiya yolladı. Komissiya Əbdül Bağı Bağıyevin başçılığı ilə kommunistlərdən ibarət silahlı dəstə yaratdı. Dəstə tərəfindən Mustafa Heydər oğlu daxil olmaqla 40-a yaxın şübhəli həbs edildi. 

Mustafanın və qohumu Musa Məlikovun bəxti onda gətirdi ki, onları dəmir yolu ilə Göyçay həbsxanasına apardılar. Onlar həbsxanada əmin-amanlıqda - qətlə yetirilənin qohumlarının əli çatmayan yerdə idi. Qalanlarının belə şansı olmadı.

30 iyulda həbsxanaya göndərilməsi üçün növbəti 16 nəfər gətirildi. Lakin onların çatdırılmasında təbii (bəlkə də, qəsdən) gecikmə baş verir. Stansiyada boş vaqon olmadığından Bağıyev dustaqların çatdırılmasını 8 nəfərdən ibarət süvari mühafizə dəstəsinə tapşırır. Məhbusları iki-iki bağlayıb hər birinə mühafizəçi təyin edib Göyçaya piyada yollayırlar. Bir müddət dustaqları mühafizəçidən başqa həm də Kürdəmirdən partiya dəstəsinin üzvləri müşayiət edir, lakin sonra onlar dala qalırlar. 

Məhbuslar mənzil başına yetişmirlər. Axırda da bəlli olur ki, Qarabucaq yolayrıcında mühafizəçilər tərəfindən güllələniblər. Daha sonra mühafizəçilər hadisə haqqında heç kəsə xəbər vermədən yaxınlıqdakı kənddə arxayın çay içib dincəlirlər. Yalnız ertəsi gün tezdən mühafizə dəstəsi Göyçaya gəlmiş və baş verənlər haqqında qəza komitəsinin məsul sədri Hacıyevə xəbər vermişdir. O da yazılı raport tələb etmişdir. Avqustun 1-də milislər hadisə yerinə gəlmiş, müstəntiq, həkimlər və digər şəxlər protokol tərtib etmişlər. 

Mühafizəçilərin iddiasına görə 16 nəfər qaçmağa cəhd edərkən güllələnmişdir. Deyilənlər həqiqətə oxşamırdı, çünki dustaqlar bir-birinə bağlanmış və piyada idilər, mühafizəçilər isə atlı idilər və asanca onlara çatıb dayandıra bilərdilər, heç deyilsə bəzilərini. Şübhəsiz ki, qisas alınmışdır. 

Kənddə şayiələr yayılmağa başladı. Ələlxüsus da, kürdəmirlilər hesab edirdilər ki, 16 nəfərin güllələnməsində təkcə mühafizəçilər yox həm də qətlə yetirilmiş Şirəlinin qohumu Rizvan Ömərov, həmçinin keçmişdə atası məhbuslardan biri tərəfindən öldürülmüş Əbdürrəhman Ümidov da iştirak etmişlər. Beləliklə, söhbət vendettadan, özü də savadsız, cahil kəndlilər tərəfindən yox kommunistlərin həyata keçirdiyi vendettadan gedirdi. 

Tezliklə Mustafa Heydər oğlu qətldə əli olmadığını sübuta yetirib azadlığa çıxdı. Bunun əksinə isə 8 nəfər mühafizəçidən 5-ini məhkəməyə verdilər. Özbaşına güllələməyə görə 20 mart 1924-cü ildə Bakı Dairə Xalq Məhkəməsi Ağa Mürsəl oğluna, Dünyamalı Hacı oğluna, Fətulla Ağa-Əli oğluna, Xankişi Eyvaz oğluna və Nurəli Ələsgər oğluna ölüm hökmü oxudu, üstəlik Oktyabr inqilabının 5-ci ildönümü münasibətilə verilən əfvin onlara şamil edilməsini də yasaqladı. 

Məhkumların hamısı əslən Göyçayın Axtaçı və Carlı kəndlərindən olan kommunistlər idi. Çətin ki, onların kürdəmirlilərlə şəxsi haqq-hesabı olaydı yaxud da nüfuzlu birinin əmri olmadan bu cür özbaşınalığa cürət edəydilər. Lakin 20 ay sürən istintaq ərzində müstəntiq bu məqamı aydınlaşdırmamışdı. 

Bununla da kəndlilərin qisasın təşkilatçısı hesab etdiyi Ümidovla Ömərov cəzadan yaxa qurtardı. Mustafa partiyadan xaric edilməsi ilə yanaşı həm də həbsinin də heyfini çıxmaq məqsədilə onlarla münaqişəyə davam edirdi. 

1926-cı ildə Ümidova sui-qəsd edildi. Dərhal da Əli Əbdülrəhman oğlu, Samid Zərbəli oğlu və Həsən Seyid oğlu şübhə altına alındılar. Çünki güllələnənlər arasında Əlinin atası və əmisi, Həsənin qardaşı və qardaşıoğulları da var idi. İşə Mustafanı da qoşdular. Onu da həbs edilənlərlə yaxın olduğu üçün sui-qəsdin təhrikçisi hesab etdilər. Dördünü də qətlə cəhdə görə məhkum etdilər. 

Bax elə onda da kürdəmirlilərin dəmiryolu işçisinə 2 rubla yazdırdığı teleqram peyda oldu. Təşəbbüskarı isə 16 nəfərin içində 10 qohumu güllələnən və sui-qəsddən sonra özü də bir müddət həbsdə olan Heydər Nuh oğlu idi. Teleqramı kimisi özü imzalamışdı, kimisinin də adını ərəb hərfləri ilə rus mətninin altında yazmışdılar. 

200 kəndlinin "təlaşlı qaçışı"nı da mərkəz tez bir zamanda nüfuzlu komissiya yollasın deyə yazmışdılar. Əslində "16"-ların qohumlarından heç kəs heç yana qaçmamışdı və harasa köçməyə də niyyəti yox idi. Detallı hesablamadan sonra komissiya öldürülənlərin cəmi 86 qohumunu müəyyən etdi. Onlardan da çoxu imzasından ya da ərizəyə tərəfdarlıqdan imtina etmişdi. 

Mustafanın və onun yoldaşlarının gühankar olub-olmaması da qaranlıq qaldı. Kimisi onun şərləndiyini düşünürdü, kimisi də cavabdan boyun qaçırırdı. Heydər Nuh oğlu isə hökmün əsassız olması haqqındakı cümləni mətni tərtib edən rusun boynuna yıxdı: "Görünür, ərizəni yazan səhv edib, Mustafanın və digərlərinin günahsız olması barədə yazıb. Mən belə bir şey nə demişəm , nə də bunu yazmağı xahiş etmişəm". Deyəsən, öldürülənlərin qohumlarını Mustafanın taleyindən çox öz təhlükəsizliyi maraqlandırırdı, çünki təqiblər səngimirdi. 

Qalan məsələlərdə isə faktlar öz təsdiqini tapdı. Komissiya 22 mart 1927-ci ildə bunu öz nəticələrində qeyd etdi. Sənəddə kürdəmirli məsul işçilərin-Rizvan Ömərovla Cahan və Əbdüləli Qədirov qardaşlarının- işdən qovulduqdan sonra "16"-ların qohumlarını rahat buraxmayaraq intriqalarla məşğul olması təsdiqlənirdi. 16 kəndlinin muhakiməsiz güllələnməsindən sonra "kök salmış" qan davası faktı da qəbul edilirdi. 

Bununla da komissiya heç bir tövsiyə vermədən işini yekunlaşmış hesab etdi. Sözün düzü, hər hansı tövsiyə vermək çətin idi - o dərəcədə bu vendetta yeni hakimiyyətin Azərbaycan əyalətini sürüklədiyi "işıqlı gələcək"lə uzlaşmırdı. 

Bu işdə bolşeviklərin Azərbaycan reallıqlarını dərk etməməsi və planlarını iradə yolu ilə həyata keçirtmək cəhdi öz əksini tapdı. Gəlin dünənin qoçusunun partiya sıralarına qəbul olunub milis rəisi təyin edilməsini, dünənki dələduzun və təcavüzkarın rayon icra hakimiyyətinin başçısı təyin edilərək yem təknəsinə buraxılmasını, onun intriqaçıları və ictimai əmlakı talayanları öz ətrafında toplamasını, bir-iki partiya fəalının köhnə haqq-hesabı çürütmək niyyətinin mühakiməsiz edama səbəb olmasını və edam olunan həmkəndlilərinin 86 qohumunu sovet hakimyyətinin düşməninə çevirməsini xatırlayaq . Hətta cibdəki partiya bileti belə orta çağ adətləri ilə yaşayan adamları nə mələyə döndərə, nə də qabiliyyətlərini artıra bilmişdi. Ali təhsilli, təcrübəli milli kadrlar isə respublikadan sürgün edilir, təmizləmələr zamanı işdən qovulur, həbs edilirdilər...

Bu cür qanunsuzluğu istər çar, istərsə də ADR dövründə təsəvvür etmək çətindir. Lakin bir neçə il sonra 1920-21-ci illərdə olduğu kimi Azərbaycanda Nuxa üsyanının timsalında kəndli üsyanlarının yenidən alovlanması anlaşılandır. Amma bu artıq başqa mövzudur. 

Eldar Zeynalov.

(Rus dilindən tərcümə elədi - Mətanət Paşasoy)

Версия на русском языке:
https://eldarzeynalov.blogspot.com/2017/03/blog-post_2.html