Женский гомосексуализм в наших тюрьмах

Эльдар Зейналов рассказывает истории и поднимает целый ряд проблем

12 МАЙ 2019, 14:05

В принципе, лесбиянство, в отличие от мужеложества, никогда не было уголовно наказуемо в Азербайджане. Оно не запрещалось и не разрешалось. Проблемы просто как бы не существовало, и соответственно такие связи официально никак не регламентировались. «Женская гомосексуальность в наших тюрьмах тоже существовала всегда и не является чем-то необычным. На свободе некоторая часть женщин и мужчин ведут исключительно гомосексуальный образ жизни. Естественно, что они не меняют своей ориентации в тюрьме, более того, чисто женское сообщества стимулирует развитие этих наклонностей», - рассказал Media.Az глава правозащитного Центра Азербайджана (ПЦА), правозащитник Эльдар Зейналов.

Другим фактором, по его словам, является сексуальная неудовлетворенность тех женщин, которые редко посещаются семьями. А среди женщин-заключенных таких больше, чем среди мужчин. Хотя никому не стоит зарекаться от сумы, да от тюрьмы, но менталитет у нашего общества такой, что попадание в тюрьму мужчины воспринимается как трагедия, а женщины - как позор. В результате примерно половина осужденных женщин не посещается мужьями, а некоторые и не успевают их завести до ареста.

«В результате, сексуальная неудовлетворенность и любопытство толкают заключенных женщин на эксперименты. При этом, в отличие от мужских тюрем, где пассивных («нижних») гомосексуалов унижают и ставят в положение отверженных, а их активные («верхние») партнеры не пользуются особым авторитетом, в женских тюрьмах «верхние» лесбиянки («коблы») пользуются авторитетом, а для «нижних» гомосексуальная связь не является позором. Стыдным занятием в женской тюрьме скорее является самостимулирование, для чего изобретаются самодельные секс-игрушки, потому что качественные по какой-то причине запрещены, хотя могли бы помочь сбросить напряжение», - сказал он.

Зейналов отметил, что с интимом с мужем у женщины-заключенной все ясно: они встречаются по графику, определенному согласно назначенному судом режиму содержания. Для этого предоставляется на срок до трех дней уединенная комната для свиданий, беременность и другие моменты контролируются врачами медицинско-санитарной части и т.д. А вот секс с подругой-заключенной такого уединения и романтической обстановки лишен, и в проблему вырастает даже желание пары быть в одном тюремном отряде и спать в одной, пусть даже и общей, комнате. 

«Кроме того, если в мужской колонии гей чаще всего является общедоступным, что исключает ухаживание за ним и ревность, то лесбийские пары более устойчивые и эмоциональные. Наличие пассивных партнерш придает «кобле» авторитет. Ее статус подчеркивается одеждой и прической, «мужским» стилем поведения, агрессивностью. Это выделяет их из общей среды, но и стимулирует конфликты. На этой почве они нередко бывают наказаны, хотя формальной причиной является, конечно, не лесбийские наклонности, а нарушение режима при шумных спорах и драках.

«Помню историю, как одна из таких заключенных «положила глаз» на симпатичную молодую и замужнюю женщину-врача в тюремной медсанчасти и довольно агрессивно ее домогалась. Она напрашивалась к ней на прием и под предлогом каких-то надуманных гинекологических проблем заставляла себя проверять. Врач выяснила, что «больная» на деле симулянтка, и категорически отказалась ее принимать. Тогда в ход пошел шантаж, угрозы совершить суицид и т.п. В результате «кобла» своими домогательствами выжила врача. Скорее всего, несмотря на неудачу, «кобла» подняла свой авторитет среди лесбиянок», - рассказывает Зейналов.

По его словам, некоторая театральность «кобл» иногда разрастается до юмористических размеров. Так, однажды тюремные «лесби» даже сыграли свадьбу, раздобыв для этого мужской костюм для «жениха» и подобие свадебного платья для «невесты». Там было застолье с тостами и соками вместо вина, свадебная музыка «Вагзаллы», провожатые («енгя»), и даже лишение девственности с демонстрацией супружеской простыни. Женщины повеселились от души.

Но дело в том, что проблемы, куда глубже. Правозащитник говорит, что подобные истории поднимают вопросы медицинского характера. «Вспоминается трагическая история двух женщин, которых я встретил в тюремной больнице с онкологическими проблемами. Причем именно по женской части: у одной был рак молочной железы, у другой — рак матки. Спасти их уже не могли, потому что болезнь была диагностирована на поздней стадии, появились метастазы. Но специалисты, с которыми я консультировался по этому вопросу, однозначно утверждали, что эти проблемы могло спровоцировать длительное отсутствие у женщин-заключенных половой жизни», - говорит он.

По его словам, не так давно соцсети сотрясла сенсация, когда одна из наших женщин-заключенных, осужденная на длительный срок за убийство, по своему собственному желанию сумела забеременеть в тюрьме. Историю замяли, но поднятые ею вопросы остались.

«Например, незамужняя женщина попала в тюрьму на 15-20 лет. К моменту своего освобождения она уже будет неспособна зачать ребенка, может ли она воспользоваться экстракорпоральным оплодотворением («зачатие в пробирке»)? Может ли женщина-заключенная без лесбийских наклонностей заказать себе секс-игрушки для сбрасывания сексуального напряжения, если они не находятся в списке разрешенных? Возможно, ли обеспечить лесбийским парам в тюрьмах раздельное содержание от остальных заключенных? Есть ли возможность для «коблы» во время отбывания приговора сменить пол на мужской?  Куда попадет транссексуал, сменивший пол с мужского на женский и совершивший преступление — в женскую или мужскую колонию?...

Суд лишает заключенных свободы, а не физического и психического здоровья. Разумеется, предусмотренная законом изоляция от общества в чем-то ограничивает осуществление права на личную и семейную жизнь, но это уже забота государства, как в этом случае обеспечить баланс личных и общественных интересов», - заключил Эльдар Зейналов.

Джамиля Алекперова

Media.az

https://media.az/society/1067733607/sud-lishaet-zaklyuchennyh-svobody-a-ne-fizicheskogo-i-psihicheskogo-zdorovya-istorii-odnopoloy-lyubvi/

Stalinlə Bakını və Lənkəranı nə bağlayır?

10 May 2019  21:15

Azərbaycan əksər dahi və nüfuzlu şəxslərin həyatında dərin iz qoyub. Bu dəfə biz keçmişə səyahət edib, tarixin ən çox öyrənilmiş 100 şəxsiyyətlərindən biri olan, siyasi xadim, Sovet İttifaqı lideri İosif Vissarionoviç Stalinin Bakı ilə olan bağlılığı və partiya fəalı olduğu dönəmlərdəki kriminal keçmişi barədə danışacağıq.

Bu gün Bakıda “dəmir hökmdar”la əlaqəli heç nə qalmasa da, onu Azərbaycanla çox şeylər bağlayıb. Stalinin keçmişdə yatdığı əksər cəzaçəkmə müəssisələri çoxdan sökülüb. Məsələn, sonunculardan olan Bayıl həbsxanası 2009-cu ildə sökülüb. Hazırda onun yerində Bayraq meydanı göz oxşayır. XX əsrin əvvəllərində Bayıl həbsxanasının 39 nömrəli kamerasında “Koba”, Qayoz Nijeradze, Zaxar Melikyans ləqəbləri olan İosif Cuqaşvili cəza çəkib...

“Koba”nın Bakıda peyda olması ilə bağlı müxtəlif mənbələr fərqli rəqəmlər açıqlayır. Ancaq rəsmi məlumata görə, Stalin Bakı quberniyasına 1904-cü ilin noyabr ayında gəlib.

Stalinin bioqrafiyasının müəllifi, fransız yazıçı və ictimai xadim Anri Barbüsa (1873-1935) isə fərqli fikirdədir:

“Qatı siyasi rəqib - eser Semyon Vereşyak iddia edir ki, 1903-cü ildə Bakıda Stalinlə bir həbsxanada “yatıb”. Yeri gəlmişkən, sözügedən cəzaçəkmə müəssisəsi rəsmi olaraq 400 nəfərin saxlanılması üçün nəzərdə tutulsa da, əslində, orada 1500-ə yaxın məhbus cəza çəkirdi”.

“Bir gün bolşeviklərin kamerasında yeni bir sima peyda oldu. Mənə gizli şəkildə onun “Koba” olduğunu dedilər. Vereşyak növbəti dəfə Stalinlə həbsxanada görüşəndə onu ən çox Stalinin bolşeviklərin sarsılmaz qələbəsəinə inamı heyran etmişdi. Çox keçmədən “Koba” Bayıl “türməsinin” üçüncü kamerasında artıq ağıllı-başlı kurslar təşkil etmişdi”.

Maraqlıdır ki, Stalinin rəsmi bioqafiyasında Bayıl həbsxanasından qaçışı barədə bir kəlmə deyilmir. Halbuki həbsxananın tarixçəsində onun qaldığı kameranın nömrəsi (39) belə göstərilib. “Koba”nın qaçışı həbsxananın tarixində ilk uğurlu qaçış olub. Yeri gəlmişkən, ehtimala görə, 1903-cü ildə yer alıb.

Həmin dönəmlər Bayıl “türmə”sində mövcud olmuş  atmosferi şərh edən tanınmış hüquq müdafiəçisi, Azərbaycan Hüquq Müdafiə mərkəzinin direktoru Eldar Zeynalov Oxu.Az-a çar hakimiyyəti dövründə həbsxananın lazımi səviyyədə qorunmadığını bildirib.

Məhbuslar bir-birilə rahat şəkildə ünsiyyət qura və cəzaçəkmə müəssisəsinin ərazisində rahat şəkildə hərəkət edə bilirdi. Hətta həbxsana rəhbərliyi ərzaq dalınca bazara ən nümunəvi məhbusları göndərirdi. Belə bir şəraitdə Bayıl həbsxanasından qaçmaq elə də müşkül məsələ deyildi.

İnqilab və çar rejiminin devrilməsi üçün pula ehtiyac var idi. Çünki, həmrəy, həmfikir olanların bağışladığı pullar kifayət etmirdi. Həmin vaxt marksizm nəzəriyyəçisi və Rusiyanın sosial-demokrat fəhlə partiyasının yaradıcısı Vladimir Lenin ətrafına ən sadiq silahlaşlarını, o cümlədən, “Koba”nı yığır.

İnqilabçılar silahlı qarətlər, soyğunçuluq və reket fəaliyyəti həyata keçirən bir neçə qruplaşma yaradır. Cinayət yolu ilə toplanan pullar partiyanın ehtiyaclarının ödənilməsinə gedir.

25 yaşlı bolşevik “Koba” da elə bu məqsədlə Bakıya gəlir. Gündəmdə tətillərin və hakimiyyət uğrunda mübarizənin təşkili dayanırdı.

Koba banklara, poçt qatarlarına və neft mədəni sahiblərinə qarşı silah qarətlər həyata keçirib. Hətta bəzi məlumatlara görə, Stalin milyonçu və mesenat (el və incəsənət hamilik edən varlı –red.) Musa Nağıyevi girov götürüb. Neft maqnatı kifayət qədər iri məbləğli pul mükafatının müqabilində azad edilib.

Azərbaycanda olduğu müddət ərzində Stalin beş dəfə dəmir barmaqlıqlar arxasına düşüb. Yalnız bir dəfə siyasi motivlərlə həbs olunub. Dördüncü dəfə quldurluqla əlaqədar Lənkəran qalasının divarları arasına salınıb.

Yeri gəlmişkən, ona qarşı açılan ilk cinayət işi də elə Lənkəran bankının qarəti olub. Cinayət planını həyata keçirdikdən sonra yerli fermerlərin birinin evində gizlənib. Evi tərk edəndən sonra Stalin fermerə “Koba burada gizlənib” yazılı kağız verir və onu qoruyub-saxlamağını tapşırır.

Uzun illər sonra fermeri qolçomaqlıqdan salan zaman məhz bu yazı onun ciddi problemlərdən qurtulmasına kömək olub.

İkinci dəfə Lənkərana Stalin poçt qatarına silahlı qarətin təşkili ilə bağlı gəlir. Bu dəfə onun “bəxti gətirmir”, dəmir barmaqlıqlar arxasına düşür. Ancaq həbsdə çox qalmır; kamera yoldaşları ilə əlbir olub həbsxanadan qaçır.

İddiaya görə, çayın və sitrus bitkilərin bu zonada yetişdirilməsi məhz İosif Stalinin təşəbbüsü olub. Bu barədə Lavrentiy Beriya 1934-cü ildə Ümumittifaq Kommunist Partiyasının XVII qurultayında etdiyi çıxışda da söz açıb:

“Sitrus meyvələri bu gün Cənubi Qafqazda və Qara dəniz sahillərində yetişdirilir. Ancaq sitrus bitkilərinin yetişdirilməsi üçün ondan pis şəraiti olmayan rayonlar da var. Belə rayonlar Xəzər dənizi sahilində yerləşən Lənkəran və İranla sərhəddə yerləşən Astaradır. Cənab Stalin də bunu qeyd edib. Çay kimi sitrus bitkiləri də kolxozçuların rifahının yaxşılaşdırılması üçün güclü mənbəyə çevrilir. Artıq geridə qoyduğumuz ildə kolxozçuları 200-300 ağacdan yığılan məhsulu dövlətə təhvil verdikdən sonra böyük məbləğdə qazanc əldə ediblər”.

Ancaq gəlin, çar dövrünə geri dönək. Bakıya gəlişindən dərhal sonra, 1904-cü ilin dekabr ayında Stalinin rəhbərliyi altında Bakı fəhlələrinin tətili keçirilir. Tətil dekabrın 13-dən 31-nə kimi davam edir və Rusiyanın fəhlə hərəkatının tarixində ilk dəfə olaraq neft sənayeçiləri ilə kollektiv müqavilənin bağlanması ilə nəticələnir.

Bibiheybət sənaye rayonu və Balaxanı fəhlələri fəaliyyəti dayandırır. Tətilçilər, əsasən, aşağıdakıları tələb edirdi:

Həftədə bir istirahət gününün verilməsi, istirahət günü və bayramlar ərəfəsində işlərin günorta 14:00-a kimi dayandırılması, fəhlə nümayəndələrinin işə qəbul və qovulma məsələlərində iştirakı, bütün kateqoriyalardan olan fəhlələr üçün minimum əməkhaqqının təsbit edilməsi, əməkhaqqı ayda azı iki dəfə ödənilsin, mayın 1-nin bayram günlərinin siyahısına daxil edilməsi.

Dekabrın 18-də tətillərə Bakının əksər müəssisələri qoşulur. Qoşunların yeridilməsi mitinqlərin və nümayişlərin qarşısını ala bilmir. Nəticədə, sənayeçilər tətil təşkilatçıları ilə danışıqlara getməyə məcbur olur.

Kollektiv müqavilə əsasında bütün fəhlələr üçün doqquz saatlıq iş günü müəyyən edilir, gecə növbəsi və qazma partiyaları üçün isə  səkkiz saatlıq. Əməkhaqqı 80 qəpikdən 1 rubla qədər artırılıb, həmçinin, ayda dörd günlük ödənişli məzuniyyət tətbiq olunub. Kapitalistlər həm də fəhlələrin iş şəraitini yaxşılaşdırmağı öz öhdələrinə götürüb.

Stalinin bir yığın ləqəb və təxəllüsləri olub – “Koba”, “K.Kato”, “Soso”, “İ.Besoşvili”, “İvanoviç”, “Totomyans” və “Stalin”. Süd içməyi çox sevdiyinə görə hərbi polis ona “Moloçnıy” (“Südlü”) ləqəbi vermişdi.

1907-ci ilin iyun ayında Rusiya Sosia-Demokratik Fəhlə Partiyasının Londonda keçirilən beşinci qurultayından qayıdan Stalin Bakıya gəlir. O, Bakıda kütlələrin Lenin şüarları altında bolşevik sıralarına qoşulmasına xidmət edir, bununla bağlı aktiv fəaliyyət aparır.  

Stalin menşeviklərin Bakının fəhlə rayonlarından (Balaxanı, Bibiheybət, Qara şəhər, Ağ şəhər) sıxışdırılıb çıxarılması üzrə mübarizəyə başlayır və bolşeviklərin qanunsuz və ya qanuni fəaliyyət göstərən nəşriyyatlarına (“Bakinskiy proletariy”, “Qudok”, “Bakinski Raboçiy”), həmçinin, III çağırış Dövlət Dumasına mandat qazanmağa namizəd olan fəhlə deputatların seçki kampaniyasına rəhbərlik edib.

Nəticədə, Bakı bolşevizmin istinadgahına çevrilir. Məhz Bakıda olan zaman Stalinin “Bakinskiy Raboçiy” və “Qudok” qəzetlərində rus dilində yazıları çıxır. Onun qələmindən çıxan yazıların çoxu imzasız, anonim şəkildə dərc olunub.

1907-1909-cu illər terrorun daha geniş vüsət alması, müxtəlif anarxist yönümlü qruplaşmalar, məsələn, anarxist-kommunistlər, “Qırmızı yüzlük”, “Qara qarğalar”, “Terror” və başqa təşkilatlar arasında amansız çəkişmələrin yer alması ilə əlamətdar olur. Təkcə iki il ərzində (1907-1908) 300 minlik əhalisi olan Bakıda mindən çox insan qətlə yetirilir, elə bir o qədər də quldurluq və silahlı hücumlar qeydə alınır, əksər hücumlarda  gizli emalatxanalarda kustar üsulla hazırlanan “Makedonka” adlı bombalardan istifadə olunur.

Ona görə “Qudok” qəzetinin 30 mart 1908-ci ildə tarixli buraxılışında “İqtisadi terror və fəhlə hərəkatı” adlı məqaləsində Stalin terroru bu sözlərlə pisləyir:

“Biz açıq şəkildə burjuaziyaya qarşı çıxmalıyıq, hər zaman, üzərində tam zəfər çalana qədər onu qorxu içində saxlamalıyıq. Bunun üçün iqtisadi terror yox, fəhlələri mübarizəyə qaldırmağa qadir olan güclü kütləvi təşkilatlanmaya ehtiyac var”, - deyə o yazıb.

Stalindən qaynaqlanan təzyiqlər Nobel qardaşlarından da yan keçmir. Nəticədə, partiya kassası 50 min rubla qədər pulla dolur.

Bir neçə il ərzində Stalinin quldur dəstəsi tərəfindən törədilən bütün qarətlərdə toplanan qənimətlərin ümumi məbləği üç milyon rubla çatır. “Koba”nın kriminal fəaliyyətinin zirvəsi 1908-ci ildə “İmperator I Nikolay” paroxoduna etdiyi hücum sayılır.

Poçt gəmisi limandan ayrılmağa hazırlaşdığı əsnada polis formasında olan bir qrup şəxs qatı cinayətkarların axtarışı bəhanəsi ilə göyərtəyə qalxır.  Çox keçmədən “Silahları yerə qoyun, bu basqındır” sədası ətrafa yayılır.

 Stalin öz dəstə üzvləri ilə birlikdə seyfi oğurlayır. Şəhərin ən “peşəkar” seyf oğrusu Əhməd onu açaraq, bir milyon iki min rubl pulu üzə çıxarır.

 25 mart 1908-ci ildə Stalin həbs olunur. Həbs olunan vaxt özünü Qayoz Nijeradze kimi təqdim edir. Ancaq polis onu dərhal tanıyaraq, Bayıl “türməsinə” göndərir. Həbsi zamanı onun üzərində “Qudok” qəzetində dərc olunması nəzərdə tutulan bir sıra yazılar və məqalə konspektləri olub: qeydlər işsizlik səviyyəsi, milli maskalı zubatovçuluq (polis sosializmi; zubatovçuluq, güclənməkdə olan fəhlə hərəkatı ilə mübarizə etmək üçün çar hökumətinin tətbiq etdiyi üsullardan biri idi; söz Moskva xəfiyyə polis naçalniki Zubatovun adından götürülüb – red. ) barədə idi, bəzilərində daşnaqlar pislənirdi.

9 noyabr 1908-ci ildə “Koba” polis müşayiəti altında Voloqodsk quberniyasına iki il müddətinə sürgün olunur. Ancaq bir müddətdən sonra -  24 iyun 1909-cu ildə sürgündən qaçır və artıq iyulda yenidən Bakıda peyda olur.

Bakı mühafizə bölməsinə 1909-cu ilin iyul ayında casus tərəfindən  göndərilmiş donosda belə deyilir:

“Bakıya “Koba” – Qafqazda kifayət qədər tanınan sosial-demokrat partiyası fəalı gəlib. Sibirdən gəlib, böyük ehtimalla, oradan qaçıb, çünki 1908-ci ildə ora sürgün olunmuşdu... Burada, əlbəttə ki, mərkəzi mövqe tutacaq və dərhal iş başına keçəcək”.

Hərbi polis xəfiyyələri Stalini addımbaaddım izləyirdi. Sonda 23 mart 1910-cu ildə növbəti dəfə Bakıda həbs olunur. Bu dəfə ələ keçəndə isə özünü Zaxar Melikyans kimi qələmə verir

26 mart tarixində yenidən Bayıl “türməsinə” göndərilir. Orada sentyabrın 23-nə (1910) kimi saxlanılır, sonradan Solvıçeqodska sürgün edilir.

1912-ci ilin fevralın sonunda Stalin növbəti dəfə sürgündən qaçır. Mart ayında artıq Bakıda olur. Aprelin 1-də isə Bakıdan Peterburqa gedir.

Sonuncu dəfə Koba Bakıda 1920-ci ilin payızında olub. Artıq Azərbaycan paytaxtına milli məsələlər üzrə xalq komissarı kimi təşrif gətirmişdi. Təmtəraqlı görüşlərdən dərhal imtina edərək, Azərbaycan SSR-dəki ümumi ictimai-siyasi vəziyyətin öyrənilməsinə diqqət ayırır.

Noyabr ayında isə Bakıdan Dağıstana, oradan isə Moskvaya yolllanır.

Ramella İbrahimxəlilova

https://oxu.az/society/309749

99 лет со дня главного побега из Баиловской тюрьмы

03 мая 2019, 11:15

В конце апреля исполнилось 99 лет со дня последнего побега из Баиловской тюрьмы. «Считалось, что из Баиловской тюрьмы убежать было невозможно. Была история о том, что оттуда, якобы из камеры №39 на втором этаже как-то смог сбежать Иосиф Сталин - не то в 1903, не то в 1907 году. Но деталей этого эпохального для тюрьмы события нет. Где-то даже встретилось утверждение, что побега и не было, хотя он был уже подготовлен.

14 сентября 1918 года по «филькиной грамоте», выданной одним из деятелей «Диктатуры Центрокаспия» Анастасу Микояну, большевики из этой тюрьмы забрали группу заключенных. Бумага якобы давала ему право взять подследственных «комиссаров» предыдущего, большевистского правительства («Бакинской коммуны»). Всего на тот момент там было 35 арестованных большевиков, которых обвинили в дезертирстве, развале фронта, попытке переворота. Из них 26 потом расстреляли в Туркменистане. Хотя навряд ли это событие в полной мере могло бы считаться побегом. 

Другое дело - побег, совершенный 52 заключенным 28 апреля 1920 года, в разгар большевистского переворота», - рассказал Media.Az глава правозащитного Центра Азербайджана (ПЦА), правозащитник Эльдар Зейналов.

По его словам, арестанты Баиловской тюрьмы напали на охрану, захватили винтовки, обстреляли охранников. Были ранены два тюремных надзирателя, один ранен в руку и в грудь, а другой разрывной пулей. В результате, из тюрьмы сбежали 52 арестанта, из которых почти сразу поймали 43-х. При перестрелке 4 арестанта были убиты, но еще пятерым удалось скрыться. Об их судьбе информации найти не удалось. Тогда новая власть поняла, что тюрьма стала ненадежной и усилила охрану. Помимо 15 человек наружной охраны и 15 внутренней, «ввиду слабости охраны и по просьбе лиц, прибывших из центра», добавили еще 25.

«Это было тем более необходимо, что вскоре большевики решили рассортировать заключенных и отправить часть из них в Центральную тюрьму («Шемахинскую», т.е. находящуюся на «Шемахинке», в здании будущей Карамельной фабрики). В тюрьме освободили место, которое начали заполнять «контрреволюционерами», которых стало очень много после восстания в Гяндже, да и вообще в результате деятельности Чрезвычайной Комиссии (АзЧека).

«При большевиках Баиловскую тюрьму расширили, и добавили к ней 5-й корпус смертников, с расстрельным подвалом. Из нескольких попыток побегов один, в ночь на 1 октября 1994 года, был удачным, и сбежали 10 смертников. Их поимка заняла два года, но всех арестовали и вернули в тюрьму, либо убили при попытке сопротивления. Как видим, все эти побеги относятся к смутному времени, когда обстановка в Баку была нестабильной. Как правило, это деморализует охрану и делает ее склонной к подкупу и нарушению своих обязанностей. А Баиловскую тюрьму с ее тайнами снесли в 2009 году», - пояснил она.

Зейналов говорит, что сейчас тюрьмы охраняются строже, но попытки побегов изредка происходят. Обычно не из самой тюрьмы, а при этапировании. Как раз на днях рассматривалось такое дело, с участием одной из наших певиц, которой подкупленные охранники устроили романтическое свидание с заключенным в вагоне при его перевозке, во время которого был передан ключ, которым заключенные открыли окно и сбежали через него.

Напомним, что судебный процесс по делу певицы Федаи Лачын и еще 12 человек, обвиняемых в пособничестве бежавшим заключенным, отложили до 6 мая. 23 октября 2017 года в Баку по факту побега заключенных в Следственном управлении по тяжким преступлениям Генеральной прокуратуры было возбуждено уголовное дело. По решению Насиминского районного суда обвиняемая Федая Мамедова (Федая Лачын) была арестована.

Бакинский суд по тяжким преступлениям приговорил певицу к пяти годам лишения свободы, командира конвойного батальона Пенитенциарной службы Б.Абдуллаева, начальника охраны Джейхуна Самедова, Агиля Наджафова  - к девяти годам, заместителей Турала Поладханова и Фуада Гаджиева - к восьми годам и шести месяцам, водителей такси Мухаммеда Гаджиева, Шахмара Баялизаде, Тарлана Зейналова, Исрафила Солтанова, Анара Аскерова - к семи годам, Гюнай Атакишиеву - к шести годам и Али Агами - к 20 годам лишения свободы (наказания объединены).

По словам Зейналова, сегодня обычно побеги не случаются, но самый реальный вариант возможен, только когда заключенный покидает тюрьму и этапируется, например, в суд для дачи показаний. «Но именно такого рода случаи подвели к идее, пока еще зачаточной, допрашивать склонных к побегу заключенных дистанционно, по видеосвязи. В Шекинской тюрьме оборудован зал для судебных заседаний, в Гобустанской для этой цели используется клуб. Это дает возможность проводить судебный процесс, не выводя заключенных из тюрьмы. Например, сейчас уже создается возможность участия заключенного в заседаниях суда и комиссии по условно-досрочному освобождению через компьютерную связь», - добавил правозащитник.

Джамиля Алекперова

Media.az

https://media.az/politics/1067732711/99-let-so-dnya-glavnogo-pobega-iz-bakinskoy-tyurmy-foto/